Let the sunshine in...

Ο καιρός είναι πολύ ζεστός. Το λιοπύρι δε σου επιτρέπει να κυκλοφορείς στους δρόμους της πόλης...ακόμα και τη νύχτα είναι σχεδόν αφόρητα. Τα έχουμε κάνει λίγο σκατά με το κλίμα μας...αλλά σε αύτο θα αναφερθώ σύντομα (7 Ιουλίου το Live Earth)
Μόνο αν είσαι κοντά σε μια παραλία, κοντά σε νερό και χωρίς εγνοιές (εξεταστικές, δουλειά, υποχρεώσεις) μπορείς να απολαυσείς το νταλάκι, όπως λέμε με τη θεία μου και τη ξαδέρφη μου...



Βρήκα αυτό το βιντεάκι της Raquel Welch...sex symbol στα 70's! I love this era!!!!

Θα ήθελα να ζούσα τότε, εκεί. Δείτε τι παραγωγές έκαναν...και που τις έκαναν...ποιός θα άφηνε τώρα να γυριστεί κάτι τέτοιο στις πυραμίδες του Μεξικό??? Τρομερή σημασιολογία το βίντεο...περιμένουμε ακόμα την εποχή του Υδροχόου??



ENJOY...and Let the sunshine in....

Πρέπει να το δείτε,Μη το χάσετε και τέτοια...

Ο μάγος της εικόνας Robert Wilson (Pόμπερτ Γουίλσον) επαναπροσεγγίζει, μετά από μία εικοσαετία, το μυλλερικό Κουαρτέτο. Συμπυκνώνοντας σε είκοσι περίπου σελίδες το επιστολογραφικό μυθιστόρημα του Λακλό, ο Xάινερ Μύλλερ γράφει ένα διαλογικό επεισόδιο για τον πόλεμο των φύλων και την «υποκριτική τέχνη των θηρίων», για το ερωτικό πένθος και τη θρυμματισμένη αστική συνείδηση, με μιαν απαράμιλλη γλώσσα ειρωνείας και σκληρότητας, ενώ οι συνεχείς εναλλαγές ρόλων, φύλων και ταυτοτήτων αποτελούν τη μεγάλη πρόκληση για τους ηθοποιούς. Αυτή τη φορά, ο Γουίλσον καλεί στην υποκριτική αρένα τη σπουδαία Ιζαμπέλ Υπέρ, στο ρόλο της μαρκησίας ντε Μερτέιγ, απέναντι στον Αριέλ Γκαρσία Βαλντέζ, που ερμηνεύει τον Βαλμόν.



Μην χάσετε την ευκαιρία να δείτε αυτό το αριστούργημα (από κάθε άποψη) όσοι θα είστε στην Αθήνα από τις 2 εώς τις 8 Ιουλίου. Στην Εθνική Λυρική Σκηνή, Θέατρο Ολυμπία. Από το Φεστιβάλ Αθηνών.
Είναι ένα θέαμα που θα σας αφήσει πραγματικά χωρίς λόγια. 'Ετσι τουλάχιστον άφησε εμένα και όλο το Θέατρο Odeon στο Παρίσι τον χειμώνα. Είμαι απίστευτα χαρούμενος που η Ελλάδα μας...μπαίνει στο χάρτη τέτοιων γεγονότων...



Μη χάσετε την ευκαιρία να δείτε τη μοναδική Isabelle Huppert (Ιζαμπέλ Υπέρ) στη σκηνή. Κρίμα θα είναι...

Έμαθα ότι τα εισητήρια αρχίζουν και εξαντλούνται...τρέξτε να προλλάβετε!

Ωδή σε μια Πανσέληνο (!)

Είναι πανέμορφη.Στην άρχη σου δίνει φτερά....και σε αφήνει να πετάξεις...Πετάς ψηλά. Δε φοβάσαι.

Τι κι αν εκείνη έχει κάτσει στον θρόνο της και αρχίζει να σε κοιτάει περίεργα, καχύποπτα και σε πιέζει τόσο κοντά στη γη. Σχεδόν σαν η βαρύτητα να μεγαλώνει και να μπορείς μόνο με το ζόρι να κουνηθείς.Και εντάξει να είσαι σε μία παραλία και να κάθεσαι με όμορφη παρέα και να τη χαζεύεις, τότε στρογκυλοκάθεται στο θρόνο της, έτσι γεμάτη που είναι και τ'απολαμβάνει και αυτή.

Ίσως γι'αυτό το κάνει. Γιατί είναι τόσο ναρκισσιστικά into herself που θέλει να σταματήσεις τα πάντα και να κάθεσαι να την χαζεύεις...Γιατι έκεινες τις μέρες ΟΛΑ γυρνάν γύρω της. Και είναι όμορφα. Και είναι σα να το κάνει επίτηδες, σα να θέλει να σταματήσεις για λίγο, να χαλαρώσεις και να ξεκουραστείς...

Αλλά...αν δε κάτσεις να την χαζέψεις και τρέχεις στα δικά σου...τότε κάνει κάτι πολύ κακό. Ζαλίζει το κεφάλι σου. Τότε είναι που χάνεσαι ανάμεσα σε ρολόγια, σε πόλλες στιγμές ταυτόχρονα...παρελθόν,μέλλον όλα μπλεγμένα στο παρόν...σκέψεις, συναισθήματα, μνήμες, φόβος...

Α ρε Πανόπουλε, έπρεπε να σε είχα ακούσει...Αν και η αλήθεια είναι ότι ένιωσα για λίγο έξω απο τη φούσκα. Ένιωσα ζωντανός.

Ξανα-έφαγα McFlurry!!!!

Εχτές με το που ξύπνησα ήθελα να φάω McFlurry από τα McDonalds. Στο νετ που έψαξα γίνεται πανικός!! Συζητήσεις ολόκληρες...Πώς να μη γίνεται πανικός...αφού είναι τόσο γλυκό,όμορφο,γευστικό...(google it αν δε ξέρετε να δείτε τι χάνετε.)
Έτρωγα σχεδόν καθημερινά στο Παρίσι. Το αγόραζα από τις Halles ("άλλες" όπως συνηθίζαμε να τις λέμε)και ξεκινούσα βόλτα απο το Chatelet στο Georges Pompidou απέναντι στο Marais,κάτω στο Hotel de Ville απέναντι στην Παναγία των Παρισίων και πιο απέναντι στο Quartier Latin, στην Saint Andre des Arts μέχρι την Rue de Buci,στο γραφείο και τέλος σπίτι στη Rue Jacob!Υπέροχη βόλτα είτε ήμουν μόνος μου είτε με παρέα...είχα συντροφιά τη γεύση του McFlurry στο στόμα μου. Έτσι όπως σε λιγώνει η καραμέλα και τα kit-kat balls με σοκολάτα και περπατάς σε τόσο όμορφα μέρη...είσαι απλά χαρούμενος και χαμογελάς-Ευτυχία??!!Ναι, μια στιγμή.
Εχτές λοιπόν είχα αυτή την όρεξη...και ήρθε ο Κωνσταντίνος και μου λέει πάμε για McFlurry! Δεν ήξερα ότι έχουμε και στην Ελλάδα!!!! Συνήθως τα McDonalds εδώ υπολειτουργούν και έχουν "ελληνικές συνταγές"...δεν είχα ιδέα!! Παίρνουμε τ'αμάξι και πάμε στο ένα απο τα 3 McDonalds της Θεσσαλονίκης.(θα είμαστε η πρώτη χώρα στον κόσμο που θα τα κλείσουμε επείδη δεν προχώρησαν-στάνταρντ) Μόλις φτάσαμε πείνουσαμε...και κάναμε την αμαρτία...φάγαμε και φαγητό! "Μη το πείς σε κανέναν..." μου λέει ο Κωνσταντίνος. "Δε θα το πώ..." (Σόρρυ Κων/νε!)
Αφού τουμπανιάσαμε με τις αηδίες πήγαμε και πήραμε το ΜΑΓΙΚΟ McFlurry!!! Ήταν υπέροχα...να νοιώθεις αυτές τις γεύσεις ξανά και το μυαλό σου να κάνει 1002 στροφές και να χάνεσαι...
Ευχαριστώ Κών/νε...μόνος μου δε θα το σκεφτόμουν να πάω...

Α, αν πάτε να δοκιμάσετε πείτε στους υπαλλήλους στα McDonalds ότι το ανακάτεμα με το κουταλάκι στο μηχάνημα(θα δείτε...μαγικο!)θέλει μόνο ένα δευτερόλεπτο. Όχι δύο και προφανώς όχι 15''!!!!! Μέτα γίνεται γιαούρτι...

LONDON 2012 logo unveiled.

Έτσι ήταν logo που χρησιμοποιήθηκε με στόχο την ανάληψη της διοργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων απο το Λονδίνο το 2012.


Αφού κατάφερε και πήρε τους Ολυμπιακούς του '12 (αστείο δε φαίνεται έτσι?) έγιναν διάφορες προτάσεις για το τελικό logo που θα χρησιμοποιηθεί. Να μια πρόταση...τι λέτε?


Και να που καταλήξανε...ποιά η γνώμη σας?


Το σήμα κατατεθέν αυτό λέει...aims to be dynamic, modern and flexible και θα είναι vibrant and contemporary-δηλαδή θα παίζεται παντού και θα είναι πάντα σε κίνηση.

Εδώ σε μια πιο σοβαρή έκτελεση...

Δε ξέρω πώς σας φάνηκε...εμένα πάντως με ξένισε στην αρχή. Μου φάνηκε σαν λογότυπο του Mtv. Και επίσης δε μου άρεσε το 12 γιατί φαίνεται σαν το γράμμα "R" γραμμένο με ιαπωνικό font! Και γενικά το διαβάζω "ZOR"...δε ξέρω...και αυτό το ροζάκι πια? Το μόνο καλό είναι ότι θα φωτίσει λιγάκι την πόλη...

Πάντως το βίντεο είναι πιο ενδιαφέρον: http://www.london2012.org/about-newlook-video.html

Να πως είναι μερικές φορές...boring...

Οι κούκλες που τραγουδούν λέγονται The Pierces και το τραγούδι "Boring"...

SGK-CDG

F says:
Σου 'χω πει πως σ' αγαπω?

F says:
Αυτό

F says:
Μόνο

F says:
...

ca marche? says:
mmm

ca marche? says:
nai

F says:
ίσως αν λείψουμε για λίγο, να γίνει πιο οικείος ο καθρέφτης....
[...]


F says:
εμείς θα φάμε τα μούτρα μας Αλέξανδρε...κι εσύ κι εγώ

F says:
αυτό ξέρω

F says:
ζωή

F says:
έρωτας'

F says:
θάνατος

F says:
και δε χωράμε πουθενά

F says:
...

F says:
στριμωχτήκαμε στα βιβλία, μα τελικά βαρέθηκα τις ομοιοκαταληξίες της ζωής μου

ca marche? says:
ax

ca marche? says:
ti kanoume re sy?

ca marche? says:
ti tha kanoume? thes na mou peis

F says:
ότι δεν καταλαβαίνουμε

F says:
και ότι δεν πονάμε

F says:
και ότι δεν απαιτούμε

F says:
και ότι ζούμε όπως όλοι

ca marche? says:
a m

ca marche? says:
m

ca marche? says:
okeik

F says:
με σταρμπακς

F says:
ζορπίδι

F says:
γιατί έτσι θα το μάθουν το Παρίσι

F says:
αυτοί

[...]

F says:
και δε θα μάθουν ποτέ τη Φύστερμπεργκ

ca marche? says:
mmm okeik paw sto prwtopotzidiko na riksw kana deltio kai na brisw kana diaititi

F says:
έτσι

F says:
αυτοί θα χτίζουν σπίτια

F says:
και εμείς θα ψάχνουμε για γέφυρες

F says:
όχι για να τις περάσουμε, αλλά για να γιορτάσουμε πάνω τους...

ca marche? says:
opws to pont des arts

ca marche? says:
pou tragoudousame!!!

F says:
....

[...]


F says:
μόλις διάβασα κάτι καταπληκτικό

F says:
ότι τα πιο ωραία πράγματα στη ζωή είναι τα τυχαία

F says:
γιατί τα άλλα τα έχεις βιώσει πιο πριν φαντασιώνοντας τα

F says:
από πριν

F says:
οπότε δεν εχουν νόημα

F says:
γιατί πάντα θα τα συγκρίνεις '

F says:
με αυτά που έχεις φανταστεί

F says:
και κάτι άλλο:

F says:
ο έρωτας δεν κινδυνεύει από την απομυθοποίηση

F says:
αλλά από την ΜΥΘΟΠΟΙΗΣΗ

F says:
συμπέρασμα: ΒΟΥΡ ΣΤΟΝ ΠΑΤΣΑ

F says:
αλλά που, με ποιον, πότε?

ca marche? says:
dikio

F says:
καλά τα λέμε, αλλά τι κάνουμε

ca marche? says:
katarxin kai mono pou skeftomaste mas kanei kalo epeita an den eisai kapou pou na pnigesai kai mporeis kai anapneeis meta den exw idea...


....κάπως έτσι πήγε ο διάλογος Θεσσαλονίκη-Παρίσι στο msn. "ca marche?" εγώ.

Γιατί σε άφησα Παρισάκι?? no2

Τι μέρα σήμερα...σέρφαρα στο νετ και έπεσα σ'αυτή τη φωτογραφία του David Hockney απο τη rue Furstemberg και τη rue Jacob στο Παρίσι.
Γειτονιά μου όμορφη...γιατί σε άφησα? Και εσύ γιατί έρχεσαι πίσω τώρα? Με θες κάτι? Ε?

Στέλνω στις 2 ψυχές που ζουν ακόμα εκεί (τα γειτονάκια μου που με έπαιρναν τηλέφωνο και μου μιλούσαν σε ό,τι γλώσσα ήξεραν και δεν ήξεραν) και σε άλλες 3-4 στο Παρίσι, την αγάπη μου. Σας σκέφτομαι συχνά. Και ας μη σας μιλάω συχνά. Οι καρδιές ξέρουν καλύτερα...Σας αγαπώ και μου λείπετε...
Να πηγαίνετε στο "γραφείο" να πείνετε ένα kir στην υγεία μου...

Γιατί σ' άφησα Παρισάκι?

Free Scuba diving lessson underneath of Eiffel Tower!!!Summer breeze...Ax...

Γιατί καλέ μου Πανσέληνε...

Έτσι. Χωρίς λόγο...

"Everything happens for a reason..."

Θυμάμαι ένα βράδυ στο Λονδίνο μετά από μια μεγάλη μέρα να τρώμε κάπου (ήταν στο wagamama?) και να σκεφτόμαστε αν θα πάμε στο πάρτυ της Skye. Είμασταν πολύ κουρασμένοι...εγώ είχα όρεξη. Η Έυα όχι. Την Έυα την γνώρισα στο Λονδίνο. Με έπεισε. Δεν πήγαμε. Η διάθεσή μου έπεσε. Ήθελα να πάω στο πάρτυ,τι κι αν την επόμενη μέρα είχα πρωινό ξύπνημα? Στο δρόμο για το σπίτι μου λέει.
"Everything happens for a reason...it wasn't ment to be...ήταν να μην πάμε. Μην αγχώνεσαι, κάποιος λόγος θα υπάρχει..."
Έπεσα για ύπνο. Σκέφτηκα τα λόγια της. Όχι ότι δε το είχα ξανακούσει αυτό. Αλλά ποτέ δεν το είχα σκεφτεί έτσι. Μήπως είχε δίκιο? Την επόμενη μέρα έμαθα τα νέα από το πάρτυ. Χάλια. "The party sucked!" και άλλα τέτοια. Και εγώ ήμουν ξεκούραστος. Χαμογέλασα και κοίταξα την Έυα. Απο τότε έβαλα τα λόγια της καλά στο μυαλό μου. Με έμαθε να σκέφτομαι έτσι.
Την Έυα την ξαναείδα στο Παρίσι. Ήρθε για κάτι λιγότερο απο 30 ώρες. Την γύρισα σε όσα περισσότερα μπορόυσαμε. Περάσαμε μαγικά!!! Στο Παρίσι αυτά τα λόγια της ήταν καθημερινά στη ζωή μου. Η ζωή μου εκεί ήταν σουρελιστική καθημερινά! Έπρεπε να πάω εκεί. Ναι, το Παρίσι είναι πανέμορφο. Αλλά η ζωή μου εκεί ήταν πιο ωραία. Κάποιος απο ψηλά μου έκανε πλάκα καθημερινά. Με άφηνε μαλάκα. Και γελούσα μόνος μου σα το χαζό περπατώντας στα ponts. "Everything happens for a reason..." και ήξερα ποιός ήταν αυτός ο λόγος. Επέστρεψα στην Ελλάδα. Κατάφερε και με βούλιαξε. Αλλά δε με πειράζει. Κάποιος λόγος θα υπάρχει...Την Εύα την είδα ξανά στην Αθήνα πια.
Δε ξέρω αν το καλοκαίρι θα είμαι στην Αμερική τελικά. (περιμένω να δώ τον λόγο που δεν...) Ξέρω όμως ότι θα δω την Έυα στην Νέα Υόρκη. Πριν από αυτό, Εύα έλα στη Θεσσαλονίκη!